Verhalen (16)

`GRIEKSE MYTHEN NU` (15)
 door Ton Draaisma

In de klassieke wereld was het rond mythen dat het religieuze en maatschappelijk leven gestalte kreeg. Hun invloed reikte tot ver over Griekenlands grenzen. In deze rubriek een speurtocht naar wat daarvan voortleeft in onze cultuur.

HEPHAISTOS

Wie denkt dat ‘de vrouw overal de schuld van geven’ een uitvinding van het Christendom is, heeft het mis. De oude Grieken waren die mening al toegedaan. Terwijl toch toen al duidelijk was dat van de twee, hij de troublemaker was, en niet zij. Het wordt tijd dat de geschiedenis herschreven wordt. Trouwens, zo paradijselijk was het ook voor de eerste Grieken niet destijds, onthand als zij waren zonder wederhelft. Zeus speelde er slim op in, op hun gemis. Had hij niet ergens een zoon rondlopen aan wie hij de zorg voor het vuur - hoefde hij niet om de haverklap te bliksemen - had toevertrouwd? Die ook nog eens aardig kleien en goed smeden kon?

Hephaistos was zijn naam. Een verhaal apart, de man. Onder de goden bestond geen lelijker exemplaar. Nog kreupel ook. Hera, zijn moeder, wierp hem, ontgoocheld als ze over haar baby was, in zee. Hephaistos overleefde het, en hoe! Eenmaal opgegroeid viel hem Aphrodites liefde toe. Aphrodite, een mooiere vrouw bestaat er niet, we vertelden al eerder over haar, voeren de spanning verder op. Het was naar haar beeld dat Hephaistos de vrouw kleide die Zeus in gedachten had: Pandora, de eerste zij onder de mensen, even verleidelijk als leugenachtig ... Daar heb je het weer: niet de man maar de vrouw wordt gediskwalificeerd.

Een doos vol onheil opende zij, precies zoals Zeus wilde. Of was het niet zij maar een hij die dat deed? Daarover de volgende keer. Dat we aan Hephaistos zo veel aandacht geven, is omwille waarvan hij getuigt: hoe lelijker een man hoe interessanter. Voor mooie vrouwen althans. De afbeelding overigens is van een onbekend kunstenaar.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

`GRIEKSE MYTHEN NU` (14)
door Ton Draaisma

 EPIMETHEUS

Sommigen zeggen dat oppergod Zeus heus wel wist dat Prometheus hem bedroog, dat diens bedrog door Zeus zélf in scène was gezet. Als dat zo is, leren we ervan terughoudend te zijn met interventies in het spel dat de goden met de mensen spelen, en de mensen met elkaar. Wie gedoe wil corrigeren, veroorzaakt het juist, maakt het erger zelfs. Tot, als in zinnen zonder interpunctie, niet meer te ontwarren valt wie begon, wie reageerde, wat oorzaak was, en wat gevolg. Laat liever gebeuren wat gebeuren moet. Ga mee met de flow, volg je impuls, zoals Prometheus’ broer, Epimetheus, deed. Epimetheus, zijn naam zegt het al: eerst doen dan denken ... Helaas is ook dat de oplossing niet, luister maar.

Bij de verdeling van de rijkdom van de aarde mochten de dieren niet worden vergeten. Epimetheus zou hun alle kwaliteiten geven om te leven, te overleven ook. Wat overbleef zou dan voor de mensen zijn. Sommige dieren gaf hij een dikke vacht, andere een stevige huid, de een kreeg klauwen, de andere hoeven. Vinnen en vleugels deelde hij uit, snavels, hoorns, staarten. Helaas ging de doener te voortvarend  te werk. Te kwistig: voor de mensen bleef te weinig over. Vandaar dat Prometheus het vuur terugstal, Hephaistos hen ermee om leerde gaan, Athene hun brein van verstand, hun lijf van handvaardigheid voorzag.

Zeus zag het node aan. Stel je voor dat creativiteit hen naar het hoofd zou stijgen, hen de macht zou doen grijpen. Dan maar liever een doos vol onheil over hen uitgestort. Een romance tussen Epimetheus en Pandora zou daarvoor zorgen. En jawel hoor, Pandora opent de doos. Althans volgens schilder John William Waterhouse.

maart 2013 - wordt vervolgd - beloofd !

 *

  (**) voor voorgaande afleveringen zie
    www.yoga-intervision.com/grieksemythen.html  

  = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = = =